20 jaar "Thuishuis De Ent"

 

20-jarig thuishuis De Ent
richt blik op de toekomst

Ze hadden net voor de zomervakantie van 2011 iets te vieren, Marjan en Nico Kolenberg uit
Vierlingsbeek. Twintig jaar geleden kwam hun eerste pleegkindje bij hun wonen. Van onervaren
pleegouders groeiden zij naar ouders met expertise, en vervolgens naar betaald pleegouderschap
tot zelfstandig ondernemers in hun nieuwe maar toch al twintig jaar bestaande thuishuis aan de
Klaphekken. Zij wilden bij deze heuglijke feiten niet zo maar even stil staan met de uitgenodigde
familie, vrienden, buren, collega’s en andere professionals. De visie en uitvoering daarvan in
hun nieuwe woonsituatie moest maar eens onder de loep worden gelegd. Zij moesten maar eens
onder de loep worden gelegd bij deze  genodigden.

De start bestond uit een ‘inlooplunch’, inclusief een informele kennismaking van kinderen, uit-
genodigde vrienden, buren, collega’s en andere professionals. Voorafgaand aan Marjans inleiding
was er een kennismakingsrondje, waarin iedereen zichzelf voorstelde en welke relatie zij hebben
tot Marjan en/of Nico, dan wel De Ent.
In haar inleiding op de afgelopen twintig jaar pleeggezin/thuishuis maakte Marjan meteen duidelijk,
wat de opvoeding, begeleiding en ondersteuning van deze kinderen voor haar en Nico betekent.
“De plaatsing van elk afzonderlijk kind voelt als een geboorte.” Open en eerlijk geeft Marjan
in haar verhaal aan, dat zij in het begin niet waren voorbereid op waar zij ‘ja’ tegen hadden
gezegd. “Redelijk laconiek en onvoorbereid eigenlijk.”

Als Nico het vervolgens overneemt voor zijn deel van de inleiding zegt hij ‘dat als je ons en ons
werk wilt begrijpen, dan moet je weten, kunnen invoelen wat het moet betekenen voor kinderen om te
wonen op een plek, in een gezin, in een dorp, in een gemeenschap, waar ze zich thuis mogen voelen’.
“Waar ze zichzelf mogen zijn en hoe je ze op die manier kunt laten doorgroeien naar hun volwassenheid.
Alle kinderen hebben daar recht op. Ook de kinderen met een beperking. Kinderen - in ons geval - die
ook nog de pech hebben lid van een gezin te zijn, waar het niet helemaal goed gaat, of helemaal niet.
Het zijn vaak kinderen met heel moeilijke eerste jaren. Ook die hebben recht op opvoeding.”
Marjan en Nico zijn opvoeders van beroep en konden daar hun werk van maken. “Nadat wij afspraken
hebben gemaakt met Dichterbij. Van daaruit zijn wij doorgestart naar wat wij nu ons thuishuis noemen,
ons ‘thuis van huis’, De Ent. Geheel autonoom.”

In 2007 zette het paar de eerste stappen voor hun nieuwe huis aan de Klaphekken aan de rand van het
buitengebied; hun eerste De Ent daarentegen, stond middenin het dorp. Het waren pittige jaren, de
plannen, de pleegkinderen, de bouw van een ecologisch onderkomen en de afspraken met zorgorgani-
satie Dichterbij. “We bleven wel onszelf, maar een beetje naïef was het wel om zoveel hooi op onze vork
te nemen”, beschrijft Marjan die periode.

‘Onze manier’
Een jaar nadat zij in hun nieuwe huis zijn getrokken, klussen zij nog steeds, maar zij vinden hun weg.
Nico: “Wij met de kinderen, en de kinderen met óns. Het was een hele klus om thuis te komen in ons
nieuwe huis. Langzaam ontstaat er stabiliteit, voorspelbaarheid en structuur. Dat alles mede met de
hulp van voogden, scholen, therapeuten en gedragskundige.
Onze overtuiging dat deze manier, ónze manier, een goede is, wordt steeds sterker. Dit is een heel
goed alternatief met andere kwaliteiten dan die van de reguliere woonplekken in en van zorginstellingen.
Maar wij willen hierin niet alleen blijven staan. Vandaar dat wij ook draagvlak bij en willen samen-
werken met een instelling als ‘Kleur’, de jeugd/jongerenpoot van Dichterbij.”
Voor de meeste kinderen is het een enorme stap vooruit als zij zó kunnen wonen, opgroeien en volwassen
kunnen worden als bij De Ent. “Voor andere woonvormen, bijvoorbeeld in wijken of dorpen is het heel
ingewikkeld om daadwerkelijk aansluiting te krijgen bij de gemeenschap. Wij zijn daar gewoon heel
laagdrempelig in omdat wij hier zelf ook wonen; de mensen óns al kennen. De lage drempel wordt
bereikt via ons sociale netwerk, hier lokaal in de samenleving”, aldus Nico.

Workshop
Na al die prachtige en inspirerende woorden over de historie en het nu, van het verleden naar het
heden, was het tijd voor de toekomst. Immers, het derde decennium van De Ent - een nieuw tijdperk
- is aangebroken; nee is al volop van start gegaan.
Tijd voor het workshopgedeelte dus. Het klinkt en oogt natuurlijk allemaal fantastisch. Misschien te
mooi om waar te zijn? Is het zo perfect, na twintig jaar, vallen, opstaan? Vele cursussen, studies,
en vooral ook heel veel ervaring verder willen Nico en Marjan dat wel eens van hun ‘naasten’ horen.
Die hebben ongetwijfeld zo hun eigen kijk op én gedachten bij hun werk, hun werkwijze, hun opvoeding.
Toch? Dus geen workshop van binnenuit, maar eentje van buiten naar binnen. De pleegouders die zich
moedig tot middelpunt van discussie maken voor de aanwezigen. Wat zijn hun valkuilen, hun blinde
vlekken?  Kortom de pleegouders eens flink onder het vergrootglas van hun intimi. Nico en Marjan
als lijdend voorwerp. Want, zo hadden ze in hun uitnodiging aangegeven, ‘we zijn nog niet klaar
met de verdieping en verankering van ons concept, doorgroeien met onze kinderen en inspiratie
blijven opdoen’.

Een twintigtal aanwezigen gaat in drie groepen uiteen om vijf pijlers van hun gezinshuis door te
spreken en van kritiek en suggesties te voorzien. De aan te snijden thema’s, pijlers zijn: zeggen-
schap; respect en veiligheid; inclusie (leven in de samenleving); inspiratie en als vijfde de
individuele ondersteuning.

Nico wil zijn concept ook uitrollen naar meer van dit soort gezinshuizen, maar kunnen zij ook een
inspiratie voor anderen zijn, zo vraagt een groep zich af. Jazeker! Zeker met de toewijding van Marjan
en het enthousiasme van ‘ondernemer’ Nico; overtuigd van zijn ideaalbeeld, van zijn droom. Een andere
groep merkt de perfecte aanvulling binnen het pleegouderkoppel op. Nico kan goed met de natuurlijke
ouders overweg, Marjan met de kinderen. “Zij ziet de vraag achter de vraag van het kind en legt die
ook op tafel om te bespreken met het kind.”
Opgemerkt wordt verder, dat ‘ze’ ook de leuke eigenschappen in de kinderen weten te vinden en naar
voren te halen.
Afsluitend komt Marjan in haar dankwoord terug op haar rondgang langs de diverse groepen, die zij
ook wel zag worstelen. “Ik snap die worsteling wel. Hoe dicht jullie ook bij ons staan en wellicht
mede daardoor, blijft het natuurlijk moeilijk om goed in te schatten wat hier in huis nou precies
gebeurt. ”

Suggesties toekomst
Tenslotte, de suggesties en kritiek leverden onder veel meer de volgende boodschappen op voor Nico
en Marjan.
* Bij het thema ‘zeggenschap’:
eigen vrije tijdkeuze; hoe kinderen (betrekken bij) keuzes; ‘huiskamer- familiegesprekken’; vanuit
kracht, niet vanuit macht werken; kinderparticipatie.
* Respect en veiligheid:
eigenheid van elk kind; (blijf) natuurlijke ouders de plek geven die voor de kinderen nodig lijkt;
respect en veiligheid zijn dé kenmerken van De Ent.
* Individuele ondersteuning:
het is lastig om elk kind maatwerk te geven; aandacht; begrip.
* Inclusie (leven in de samenleving):
kind(eren) met skelter in dorp; hoe stellen jullie je in op de digitale wereld en op de social media?
Hoe neem je als gezin deel aan dorpsactiviteiten? Geven en nemen.
* Inspiratie:
gedreven ouders/gezin; Wat heeft elk kind nodig, ook naar elkaar toe? Doorzettingsvermogen.

Voor een uitgebreid verslag van de workshop klik HIER.