In februari kwamen ze onverwacht binnen: 5 schattige, prachtige , kleine grijze kippen;  Brama’s. Gelukkig was er nog een hondenbench en daar pasten ze samen gemakkelijk in. Ze kregen water en voer, werden geknuffeld door de helden, bewonderd door de bangeren, aanbeden door hond Pippin, hij vond ze om op te vreten! En ze groeiden als kool.

Het voorjaar liet lang op zich wachten, maar toen het zover was, mochten ze buiten voorzichtig proefdraaien. Nog wat later werden ze in het kippenhok gezet. Nico hielp ze ’s avonds voorzichtig het hok in en ’s ochtends lieten de kinderen ze er weer uit. We hoopten dat het allemaal kippen zouden worden, een haan was geen optie. Onze ouwe bruine kip was minder blij en ging zover dat ze kam en lel liet uitdijen en het zelfs tot echt gekraai bracht! Daarnaast was ze vreselijk intolerant, tot grote verontwaardiging van de kinderen.

En ineens was het zover: er werd echt gekraaid! En even later nog een keer, dat klonk net een beetje anders. O nee, 2 hanen! En even later waren het er 3!!

Toon was overstuur, ze zouden naar Jan gaan om geslacht te worden!

Na een nacht slapen was hij er uit. Hij haalde zelf bij de supermarkt een doos, pakte de grootste haan, stopte hem in de doos en achter op de fiets ging hij naar Jan. Daar werd de haan geslacht, Toon mocht hem vasthouden en laten uitbloeden. De meiden vonden het toen ook heel interessant worden en gingen kijken. Zakjes met veren, een klauw en darmen kwamen mee naar huis, om op school te laten zien. Dat doel werd niet bereikt; de kliko wel.

2 Dagen later mochten ze allemaal naar Jan en Jacqueline: uit eten! Miryem snufte: “Snaveltje eraf? Pootje eraf?”Maar ze ging wel mee en ze hebben er heerlijk gegeten van de kippensoep en  gebraden kip met groenten.

De grote vakantie begon en de andere 2 hanen konden gebracht. Oscar en Jonas zouden ze even in een doos doen. Maar ach, ze ontsnapten allemaal. Heel veel losse veren verder zaten ze in een doos en werden met skelter en aanhanger gebracht. Nu keken de meisjes en Julian ook mee (eng hoor!). En weer werd er de volgende dag een feestmaal klaargemaakt. Yasmina werd kluifkampioen!

Toen we de kinderen gingen ophalen werd er druk gesprongen op de trampoline en zaten Julian, Miryem, Jan en Jacqueline tevreden bij de enorme haard, waar het vuur werd opgestookt dat gemaakt was van het door de kinderen gesprokkelde hout. Even kwamen de kinderen van Bolderburen tot leven in de Burggraaf. Verstoppen in hutten en hooi, op blote voeten overal doorheen kruipen en sluipen, snoepen van de rijpe besjes, de geur van rozen en de zon ging langzaam onder. Er waren al sterren toen we naar huis gingen. De zomervakantie was begonnen!

 

 

Eindelijk is het zover: het thuishuis zit op het wereldwijde web!

Als een spin in het web ligt De Ent in het middelpunt van heel veel bedrijvigheid. Rustig wacht het gele huis op allen die haar willen betreden.  Voeten van kinderen, van boven naar beneden, van buiten naar binnen (en andersom). Volwassenen volgen bedaarder, maar ook met een doel; werken, gezelschap, helpen, luisteren, kijken, leven.


Voortdurend is er beweging, er gebeurt elke dag wel iets onverwachts (je komt bij het zwembad in Boxmeer en waar zijn de zwemspullen? Thuis!),  elke dag is er iets lachwekkends (na het eten veranderen kinderen in het paard van Sinterklaas en draven de nodige rondjes rond de keukentafel, Nico en Marjan fungeren als “poortjes” , dit alles in het kader van bewegen is gezond), elke dag heeft zijn eigen dynamiek en ernst (Ik wil niet  als bij verkleed: bijen pikken!! Wel even passen, rondvliegen in bijenpak en dan gauw terugbrengen naar de winkel). Tot nu toe is er geen sprake van dat alles zijn “gewone gangetje gaat”.

Wel is er groei te bespeuren, we leren elkaar kennen in de nieuwe omgeving en setting, er beginnen nieuwe banden te ontstaan in de bestaande hoofdstroom. Er komt rust, lijfjes beginnen te ontspannen, er komt ruimte om jezelf echt te durven laten zien (weet hij nog niet dat je hier  boos mag worden?). Maar het blijft ook wel spannend, eerst maar eens alle seizoenen met elkaar door.

We kunnen de meeste spullen geordend terug vinden. Het gele huis is groot, maar raakt ook ingericht en praktisch, naast de geweldige sfeer  en warmte die het gebouw herbergt. Nog niet alles is teruggevonden (zoals de inentingskaart van 1 van de kinderen en  de inlegzolen van Marjan). Nog veel vraagt afwerking. Maar het meeste is af en de tuin begint langzaam vorm aan te nemen. En dat dankzij de ondersteuning van lieve mensen zoals Ruud en Hilde.

Start, never a dull moment.